De belangrijkste dag van ons leven

De Waddenzee. Het grootste Wetland van Europa
De naam ‘Waddenzee’ doet ons vermoeden dat we op een ‘zee’ varen. Niets is minder waar:

Van Dale zegt:
wad (het ~, ~den)
1 de buitendijkse gronden bij Groningen, Friesland en Noord-Duitsland die alleen bij vloed onder water komen

Varen op de Waddenzee is varen over de gronden, het varen over land waar nu en dan water staat. Dit gaat tegen ons natuurlijke gevoel in, de zee is ten slotte de zee. Als we hier met ons schip gaan varen moeten we ons realiseren we dat we over land proberen te varen. Er van uit gaan dat droogvallen op het Wad een zekerheid is en alleen diep water een toeval dan is dit een grote uitdaging; een heel nieuw uitgangspunt.
Meer als de helft van het jaar varen wij op dit Wetland en weten dat hoe veel je er ook over kunt lezen het daadwerkelijk meemaken hoe de natuur nog in staat is met de mens te spelen een heel ander verhaal is.

Lauwersoog, 11 april 2002
De wind waait al negen volle dagen met een kracht vijf tot zes uit het Oostnoordoosten. De verlaging ten opzichte van NAP is 21 cm. In zeilpakken en dikke truien gehulde trouwgasten komen aan boord van onze tweemast klipper Isis (1892), het mooiste en schip van het westelijke halfrond en omgeving. Sinds januari 2000 zijn wij de trotse eigenaren van deze oude dame.
Alles en iedereen is aan boord: Het trouwboeket en de meest recente vaarkaarten van het gebied. De bruidstaart en het overschot aan kennis en ervaring bestaat uit vier beroepsschippers en drie maten. Alleen mevrouw Schaap, onze trouwambtenaar van de burgerlijke stand, moeten we op Schiermonnikoog nog ophalen. Wij gaan trouwen op een zandbank vlak onder Schiermonnikoog.
Met behulp en enthousiasme van de toenmalige burgermeester Vennema van Schiermonnikoog werd het ons mogelijk gemaakt om op ons eigen schip te gaan trouwen. Fantastisch!
Willem en Maxima zijn ten slotte ook niet op een officiële trouwlocatie getrouwd.
In alle vroegte, na aankomst van de laatkomers, gaan we op weg. Wie niet aan boord is kan niet mee, de natuur, het water wacht niet.
Onze dierbare vrienden en collega’s, die dit alles wel erg graag mee willen maken, besluiten dat wij te zenuwachtig zijn om het schip veilig naar de overkant te varen: zij nemen het heft in handen. Onze vriend en zeer ervaren schipper, laten we hem in dit geval om zijn privacy te garanderen voor het gemak maar even “Henk” noemen, staat aan het roer.
We moeten voortmaken, want het tij dringt. Om 12.00 uur is het hoog, we hebben nog een uurtje om mevrouw Schaap op te halen om vervolgens zo snel mogelijk naar ons trouwplaatje de ‘Oude wal’ te varen om daar droog te vallen.
Het gaat voorspoedig, de reegeul is al in zicht. We strijken de zeilen en het betrouwbare geronk van onze 240 pk Skania neemt het over. De eerste prikjes van het geultje laten we zorgeloos achter ons. Zorgvuldige berekeningen wijzen uit  dat ondanks de verlaging en het nu en dan al voelen van de bodem het bereiken van de steiger geen probleem zal zijn.

De officiële trouwlocatie
De snelheid neemt fors af, iedereen bemoeid zich er mee. Hé, is dit een stuurboord of een bakboord prikje? Zitten die takjes nu bij elkaar gebonden of niet? De moderne dieptemeter maakt plaats voor onze slaggaard. Ouderwetse degelijkheid geeft aan dat het toch nog wel eens heel spannend kan gaan worden. En ja hoor, boem, vast. Vooruit, achteruit, onze Isis heeft besloten dat dit de officiële trouwlocatie is.
Een licht paniek maakt zich van ons meester. In plaats van ons zonder slag of stoot tegen beter weten in bij de situatie neer te leggen, accepteren we de hulp van het Rijkswaterstaat schip de Amasis, zij trekt ons de Siegewal wel weer in. De wind waait nog steeds en er staat toch wel een paar centimeter minder water dan verwacht. Onze Isis (140 ton) verleierd en bepaald samen met Henk de definitieve trouwlocatie: Aan de westzijde van de geul, driehonderd meter voor de haven.
Na al dit tumult is de tijd verstreken, het water zal nu snel gaan zakken, voor we weten liggen we hier hoog en droog in de blubber.
We bellen mevrouw Schaap om zich naar de steiger te spoeden zodat we haar met onze bijboot, de ‘Arie Misser’ nog aan boord kunnen krijgen. Het jawoord willen we elkaar vandaag toch wel heel graag geven. Is ons huwelijk al gestrand voordat het is begonnen?

<< Vorige | Overzicht | Volgende >>