Gasten vertellen

De afgelopen vier dagen zijn wij met de familie, 21 man sterk aan boord geweest van de Isis. Sommige familieleden wisten wat van zeilen of dachten iets van zeilen te weten, de rest was ongeveer blanco wat zeilkennis betrof.

De schipper en de schippersvrouw, Paul en Betty, wisten daar heel goed mee om te gaan. De groep werd in drieën verdeeld voor het voordek, middendek en achterdek. Zo konden wij ons direct deelspecialiseren. Twee neven mochten de stuurboord bakstag bedienen. Ik kon mij volledig concentreren op het geleiden van de gaffel van de bazaan. Na drie dagen ging dat al redelijk.

De communicatie was in het begin wat lastig. Wat is in vredesnaam een huikje of een bazaan? Het commando “fokkeschoot los” betekende niet dat je het touw uit je handen moest laten vallen maar dat je de schoot los moest maken van de bolder. En killen in het achterlijk klonk ook niet bemoedigend. Ik denk dat onze familie na twee weken veranderd zou zijn in een geoliede machine die bij windkracht 7 met vier zeilen op soepel overstag kon gaan. Helaas was de tijd iets te kort.

Het waren wel prachtige najaarsdagen. Fris, wind, veel zon. Ons uitje viel samen met de jaarlijkse brandaris race van Harlingen naar Terschelling, een krachtmeting tussen de stoere platbodems die in het seizoen over de Waddenzee en Ysselmeer varen. De stroom zeilschepen was een schitterend gezicht.

Het Wad was ook prachtig. Schitterende kleuren zee, fraaie luchten, vogels en zeehonden. Het gastvrije schippersechtpaar met hun roedel Friese honden maakte het geheel tot een onvergetelijke gebeurtenis. Het zal niet moeilijk zijn om de gehele familie voor een volgende tocht bijeen te krijgen.

Erik