Gasten vertellen

Speciale reizen - Trouwen op het Wad II

Trouwen op een boot
Een zeehond als getuige

Zondagavond 15 juni 2008. Wij zijn aangekomen om 19.00uur op  De Klipper Isis. “Onze trouwboot” voor morgen de grote dag. Anderhalf jaar  aan voorbereidingen, plannen,  ideeën uitwisselen en plannen weer bijstellen zijn hieraan vooraf gegaan.1 ding bleef voor ons altijd vast staan na onze ontmoeting met Paul en Betty; de klipper Isis is hoe dan ook onderdeel van ons trouwen. En hoe mooi dat was overtrof al onze dromen en verwachtingen.

Nadat onze 4 kinderen en mijn getuige kennis hebben gemaakt met de Isis, haar eigenaren Paul en Betty en hun 3 “zeehonden”is er tijd voor koffie, limonade, bier en wijn. Iedereen voelt zich gelijk thuis op de klipper en binnen een mum van tijd zijn de hutten uitgezocht voor de overnachtingen. We proberen de kids een beetje op tijd in bed te krijgen en natuurlijk gaan wijzelf weer veel te laat naar onze hut. Een beetje onwennig liggen we in het stapelbed van veel slapen komt het niet daarvoor zijn we te zenuwachtig. Morgen zeilen met onze dierbaren, droogvallen in het Fransche Gaatje om daar op de kentering elkaar het Jawoord te geven! Wie doet dat nou? Wij dus!!! 

Wij zijn Marcel en Mathilda beide 39 jaar en kennen elkaar nu ruim 6 jaar. Beide hebben een zoon en dochter uit een vorig huwelijk en 1 ding stond voor ons buiten kijf; trouwen dat deden we niet meer! Maar het tij kan keren en daarom gebeurt het dat wij deze maandag 16 juni 2008 om 6 uur uit ons stapelbed rollen met de wetenschap vandaag gaat het gebeuren!Nadat iedereen gedoucht is, ontbeten heeft en de laatste boodschappen zijn gedaan wordt het tijd om op het dek op de uitkijk te gaan staan voor onze gasten. Gelukkig is iedereen op tijd en het is gelijk een vrolijke boel. Als ook onze trouwambtenaar Liedwien aan boord is varen we de haven van Harlingen uit de Waddenzee op.

Helaas hebben we tegenwind dus er wordt besloten om ipv de zeilen te hijsen te varen op de motor zodat we op tijd in het Fransche Gaatje zijn om droog te vallen op de zandbank. Door de wind voelt het koud aan maar gelukkig hebben Paul en Betty voor iedereen zeiljacks aan boord waar dan ook dankbaar gebruik van wordt gemaakt. Maar bovenal is het gezellig en ontspannen, of je nu 8 jaar bent of 86 iedereen is blij en heeft plezier. En wat kan gebeuren maar natuurlijk niet altijd gebeurt, er zwemt een tijdlang een zeehondje met de boot mee. Wat is dat mooi om te zien, even het koppie boven water om vervolgens onder water te gaan en ergens anders weer op te duiken. Geweldig om te zien.

Niemand weet eigenlijk wat hem straks te wachten staat, zelfs het bruidspaar is hier nog onwetend in. Trouwen op een droog gevallen wad dat moet je eerst ervaren hebben, voordat je erover kan vertellen!Rond 11 uur 30 zijn we  op de plaats van bestemming. Paul heeft de Isis op de zandbank vastlaten lopen en het anker uitgegooid. Nu is het wachten dat het eb wordt en dat duurt een tijdje. Tijd voor de lunch dus en dat de zilte zeelucht hongerig maakt dat blijkt. In een mum van tijd is de pan met soep leeg en ook de broodjes beenham met appel laten zich goed smaken. Na de lunch is het tijd voor de bruid om met haar voorbereidingen te beginnen. En wat was dat leuk en gezellig, samen met de 2 dochters, Betty en een fles wijn gaan we richting de roef om ons op te maken en ons haar in de krul te zetten. De tijd vliegt en voor ik er erg in heb is het tijd om mijn trouwpakje uit de hoes te halen en aan te trekken. Ik zie vanuit de roef dat mijn aanstaande man nog druk bezig is om de loopplank te bevestigen aan de boot.

Doordat het vanavond volle maan is ligt de boot niet helemaal droog en heeft hij er geen erg in dat als hij een stap opzij zet hij in een gat beland; Zou dit nu het Fransche Gaatje zijn ???? Hij gaat nog net niet kopje onder!!! Hilariteit alom. Gelukkig is hij nog niet omgekleed waar het nu toch echt tijd voor is maar daar heeft hij ook niet echt veel tijd voor nodig. Samen met de dochters zie ik de familieleden en vrienden zich een weg banen door het laagje water naar een mooi stukje droog gevallen wad.

Dan is het tijd voor mijn aanstaande man Marcel en onze 2 zonen op het achterdek om ons op te halen. Een mooi en speciaal moment, ik wist niet wat mijn mannen zouden dragen en Marcel wist niet wat zijn 3 vrouwtjes hadden uitgezocht, er moest toch iets geheim blijven.  Ook de kinderen hebben al die maanden niet verklapt aan elkaar hoe ze er uit zouden zien. Alleen mijn schoonmoeder wist het van iedereen en met haar raadgevingen zagen wij eruit als om door een ringetje te halen.

En dan is daar het moment, Paul heeft de geluidsboxen buiten gezet en onder de klanken van ‘een manier van thuis te komen’ van Blof gaan wij de loopplank af door het laagje water naar onze gasten die al klaar staan op het wad. Het zonnetje begint zelfs te schijnen en verdrijft de wolken; 1 groot kippenvel moment breekt aan. De wind, de zon, de wolken, het ruisen van de zee ver weg en een handvol dierbaren als getuigen van ons jawoord.

Als eerste krijgt onze puberende dochter van 13 het woord.  Vol emotie en recht vanuit haar hart verteld ze ten overstaan van iedereen dat ze het ons de laatste tijd niet gemakkelijk heeft gemaakt, maar dat zij wel zielsveel van ons houdt en niets liever wil dan dat wij samen trouwen en Marcel haar papa wordt!! De eerste tranen vloeien al nog voordat de ambtenaar ook maar 1 woord heeft gezegd!! Ludwien neemt hierna het woord en heeft een mooie trouwspeech voorbereid doorspekt met teksten van Blof en zo op ons gericht, geweldig. Nadat wij zelf onze trouwbeloften aan elkaar uitspreken ( ik was natuurlijk weer mijn tekst vergeten.:)) verbind zij ons in het echt. Een moment om nooit te vergeten, zo mooi; met de wind door mijn haar, de zon in mijn gezicht met mijn voeten in het water (de regenlaarsjes even vergeten) mijn allerliefsten om mij heen werd ik mevrouw Derksen. Zo hadden wij het bedacht en zo is het ook geworden, maar dat het zo mooi zo waardevol zou zijn dat overtrof zelfs onze stoutste dromen.